Mont Blanc 90k 2018 Fb Omslag Foto 3
Mont Blanc 90k 2018 Fb 2 2
Marathon Du Mont Blanc 90k 2018 L 3 2

Marathon du Mont Blanc 90 km

  • Locatie: Chamonix (France)
  • Tijdstip: 28 juni 2018
  • Gelopen afstand en HM:: 91 km en 6200 D+/6200 D-
  • Andere afstanden: 42km, 23km, Duo étoile

Inleiding:

Wat Londen en New York voor de marathon betekenen en Hawaii voor het triatlon, is Chamonix voor trailrunning. De bakermat van trailrunning met eind augustus de mythische UTMB ultratrail op het programma. De Marathon du Mont Blanc vind dit jaar voor de 40ste keer plaats en is ondertussen ook uitgegroeid tot een topevenement met in de marathon verschillende wereldtoppers zoals Kilian Jornet en Mimi Kotka aan de start. De 90 Kilometer wordt dit jaar voor de vierde keer georganiseerd en hier kunnen 1000 lopers starten die 24 uur de tijd hebben om de 91 km met de 6200 D+ en 6200 D- te verteren. Op het eerste zicht een haalbare kaart, maar onderschat deze ultratrail zeker niet. Het is een technisch en uitdagend parcours met regelmatig paden die boven de 2000 m gaan. Met ongeveer 35% opgevers weet je al dat het niet simpel wordt. In mijn vorig artikels kon je al lezen hoe ik me voor deze wedstrijd meer dan zes maanden lang heb voorbereid.

Nu kwam het grote doel van 2018 in zicht en was het aftellen. De laatste weken was ik mijn materiaallijstje al aan het afvinken en alle uitrusting grondig aan het controleren. Dat was nodig want hier en daar zat er toch nog iets fout. Mijn Leki trailrunnningstokken schoven niet goed meer in elkaar en hadden een druppel olie nodig. Ook de handschoentjes had ik zoek gedaan. Gelukkig had ik genoeg tijd over en vond ik deze terug.

Op de website en Google maps het parcours een paar keer virtueel verkend en ook de verschillende filmpjes van vorige edities enkele keren gezien. Dat geeft de burger moed zeggen ze in Lier…

De wedstrijd start op vrijdagochtend 04.00 uur, maar eerst moest ik woensdagavond nog naar de proclamatie van mijn afstuderende dochter. Mijn laatste loopje dinsdag had ik al wat ingekort omdat het vierkant draaide en ik me helemaal niet goed voelde. Dat werd woensdag na de proclamatie alleen maar erger. Een griepgevoel met koude rillingen en hoofdpijn. Na een slechte nacht vroeg uit de veren om de trein en het vliegtuig naar Geneve te nemen. Volgepropt met Sinutab lukte me dat wel, maar ik was wel onder de voet met gezwollen klieren, sinussen en hoofdpijn.

Ons hotelletje in Chamonix was een pareltje dat vlakbij de start en de aankomst lag. Amper 50 meter stappen van start en aankomst.

De wedstrijd:

D-Day is eindelijk aangebroken en ik sta redelijk goed uitgeslapen op. Ik krijg wel geen hap naar binnen en beperk me tot een halve liter Maurten Drink Mix 320 waarmee ik voldoende licht verteerbare koolhydraten opneem.  Ik maak me klaar en na het noodzakelijke toiletbezoek leg ik me nog even te rusten. Zalig als het hotel vlak bij de start is.

Ik zet me klaar in het startvak en zorg ervoor om zeker niet te ver achteraan te staan. Na de start is er al direct een lange beklimming naar de top van le Brévent op 2450m. Stipt om 4u klinkt het startschot en zet de uitgelaten groep lopers zich in beweging. Ik start rustig aan en forceer niks. Janik, een kennis uit Kessel die ook meeloopt neemt al snel een paar honderd meter, maar na een klim van ongeveer twee uur zitten we terug bij elkaar. Prachtige verzichten en we zien het licht worden en de eerste Zonnestralen op de top van de Mont Blanc vallen. We zitten op ongeveer een 8km van de Mont Blanc en ik probeer echt van het uitzicht te genieten. Boven lopen we stukken in de sneeuw. En dat is wel even uitkijken. Zo zie je direct wie er gewoon is om on de sneeuw te lopen. Eerste bevoorrading komt in zicht en staat aan de aankomst van de marathon. Hier ken ik de omgeving al maar dan in omgekeerde richting. Ik vul rustig mijn Salomon softflask bij en gebruik al een eerste electrolytentablet. Rustig loop ik verder en ik probeer niet te veel tijd te verliezen. Lopen waar het kan, stappen/hiken waar het moet. Zo gaat het goed naar la Flégere en verder door. Dan komt de eerste lange afdaling van de dag. Bijna 1000 m D- en dat voel ik in de benen. Nergens een vlakker stuk om de spieren wat te laten bekomen. Ik ben blij dat ik er eindelijk ben. Ik voel twee blaren opkomen. Gelukkig is de bevoorrading waar Ludo wacht niet ver meer. Snel gedronken en alles bijgevuld en ook even mijn voeten ingespoten met mijn spuitbusje vloeibare pleister. Van daar gaat het terug naar boven en beneden tot de bevoorrading van le Molard. Een speciale plek want daar zijn vorig jaar mijn maten gestrand en buiten tijd aangekomen. Ik heb meer geluk en heb meer dan anderhalf uur marge op de deadline. Het ziet er allemaal goed uit en de pijn van de blaren wordt niet erger. Janik zit nog steeds vlak voor mij en ook dat geeft moed. Nu komt de lange zware klim naar Lac Emosson. Hier sneuvelt het gros van de opgevers. We zijn dan halfweg op kilometer 45. De beklimming bekomt me helemaal niet en ik moet tientallen keren stoppen om even te rusten. Geen krampen of vermoeidheid, maar gewoon efkes moeten stoppen en rusten. Ik zie dat ik voldoende blijf drinken, want eten en koolhydraten lukt wat minder. Hier verlies ik honderden plaatsen en nog meer tijd. Mijn marge is geslonken tot 55’. Boven aangekomen neem ik een lange break in de schaduw. Ik heb veel steun aan mijne maat Ludo en we houden met veel humor de moed erin. Ik zet me terug op weg voor weer een lange steile afdaling en ik kan aanpikken bij een groepje. Dat helpt om mijn tempo te bewaken en zeker niet te veel tijd meer te verspillen. Ik verdeel de 91 km in korte stukken van bevoorrading tot bevoorrading want anders is het gewoon té ver…

De vermoeidheid komt er toch wel aan en ik probeer ook wat te eten. Onderweg kom ik twee drankfonteinen tegen. Het is te zeggen drinkbakken waarin een kraantje loopt. Sommigen springen in de bak, maar de meesten vullen hun softflask bij. Ik rust weer wat uit en direct na mijn vertrek komt Ludo me tegemoet om een stukje samen te stappen. Het geeft moed want de volgende lange klim van 1000m D+ staat te wachten. Het eerste stuk tot aan de volgende bevoorrading lukt nog, maar dan is het hetzelfde scenario als de vorige klim. Gelukkig zit de zon achter een wolk en is het niet meer zo warm. Boven aangekomen lopen we weer door een stukje sneeuw. En het parcours is zelfs wat aangepast. De afdaling verloopt eerst nog redelijk, afgezien van mijn blaren die bij het dalen toch wel pijn doen. Ik probeer afwisselend stukjes te lopen en te stappen. Mijn stokken doen echt goed dienst want door te stappen met de Leki trailrunningstokken voel ik minder rugpijn. De afdaling gaat weer helemaal tot beneden in het dal waar Ludo aan de volgende bevoorrading wacht. Hier is het geen succes want er is al veel uitgeput en ik lust echt geen geitenkaas… Drank aanvullen en een bouillonsoep eten is dus voldoende. Hier word ik ook op mijn materiaal gecontroleerd. Werkt de GSM nog? Batterijstatus? Reservebatterijen voor de hoofdlamp? Alles is in orde en ik mag voort. Nu is er een stukje dat ik herken van vorig jaar en dat in principe goed beloopbaar is, maar alles is relatief na meer dan 60 kilometer. Ik maak er het beste van en blijf afwisselend lopen en stappen. In mijn lies heb ik ondertussen last van schuurwonden die serieus pikken van het zoute zweet.

Ik loop voort en ben blij als ik Ludo weerzie en samen stappen we de laatste kilometer naar de bevoorrading. Hier rust ik wat en Ludo vult mijn drinken bij en wisselt de batterij. Ik trek ook al iets bij aan want stilaan wordt het donker. Van hier gaat het weer helemaal naar Montenvers op 1900m. Een lange klim in het bos met toch heel rotsachtige stukken bij waar ik mijn tanden net niet op stuk bijt. Weer moet ik veel stoppen om een paar minuten te rusten. Misschien is het de ijle lucht in combinatie met mijn ziekte van de voorbije dagen. Wie zal het zeggen. Gelukkig houden de maag en de spieren het goed uit dankzij de electrolyten en de Maurten.

Rond middernacht kom ik boven aan op Montenvers. Ik denk dat alles al opgekuist is want er staat nog drinken ingepakt om alles terug weg te doen. Er is ook niemand te zien. Gelukkig komt er toch iemand aan die me vertelt dat de drankpost om het hoekje staat. Ik drink een verse tas thee, een kom soep en vul alles terug bij. Van hieruit gaat het nog vijf kilometer en 300m D+ over de rotsen naar Refuge du Plan de l'Aiguille. Ik heb nog drie uur tijd om 12 km te overbruggen. Dit laat ik niet meer ontglippen vertel ik mezelf. De vermoeidheid begint te wegen, maar gelukkig word ik niet moe (slaap) en blijf ik steeds positief denken. Ik zet me op weg naar de laatste controle/bevoorrading en hier gaat het 100% over rotspaden en keien. Gelukkig is het donker want ik wil niet in de diepte kijken. Veel lichtjes zijn hier niet meer te bespeuren want ik bengel helemaal achteraan. Onderweg kom ik twee keer een Gendarme tegen die me vraagt of alles ok is. Een hele geruststelling daarboven. Want als je hier hulp nodig hebt sta je er slecht op. Ondertussen is het één uur ’s ochtends en baden de bergen in het licht van de volle maan. Eigenlijk wel mooi hier boven, maar ik haast me verder want volgens de Gendarmes is het nog 3 kwartier stappen tot de Refuge. Veel marge heb ik niet meer. Ik stap stevig door en gelukkig moet ik niet meer stoppen om te rusten. Iets voor twee uur kom ik dan eindelijk aan de controle. Ik vul nog één keer alles bij en drink een soepje. Om twee uur zet ik aan voor het laatste deel van de wedstrijd. Twee uur voor 8 kilometer en alleen maar dalen. 1100 D-. Dit pakken ze me niet meer af denk ik. Ik loop samen met een andere loper maar het tempo blijft laag. Tor er een Finse dame ons inhaalt en er toch een strakker tempo op na houdt. Ik blijf in haar zog en de afdaling is veel pittiger dan gedacht. Draaien en keren, rotsen, keien en wortels beletten het normale lopen. Het is weer stappen en joggen. Na een uur zie ik precies geen enkel verschil en blijft Chamonix ver weg onder mij. Ik versnel en pers er alles nog uit. Ik wil niet falen. De Finse dame loopt ook stevig door en we beseffen dat het close wordt. De lichtjes in Chamonix blijven onrustwekkend klein en de klokt tikt onverbiddelijk verder. Ik heb nog twintig minuten. We blijven erin geloven en vertragen zeker niet. Hier en daar halen we zelfs nog een loper in. Het laatste stuk in het bos is veel draaien en keren en ik heb alle aandacht nodig om de reflecterende pijlen te zien. En plots kom ik uit het bos aan een parking. Ik ben er bijna. Ik herken de omgeving en weet dat het vanaf nu nog één kilometer asfalt is en vals plat. Ludo staat me op te wachten en samen lopen we naar de aankomst. Ik heb nog 10 minuten. De straten in Chamonix zijn bijna verlaten op enkele dronken jongeren na dan. Het deert me niet en het voelt allemaal aan als een zegetocht.

Exact na 23 uur en 54 minuten lopen kom ik bijna euforisch over de meet. Geen pijn meer en geen vermoeidheid maar een heerlijke voldoening. Ik ben 674ste van de 678 finishers en ongeveer 350 opgevers maar Team Vedette heeft het gehaald!! Gelukkig is het hotel vlakbij en we slenteren naar de kamer waar ik mijn Leppin Recovery Shake drink en probeer mijn kleren uit te krijgen. Een heerlijke douche en eens kijken hoe die blaren eruit zien. Dat valt allemaal nogal mee. 6 blaren waarvan twee grote die open gesprongen zijn. Om halfzes liggen we in bed voor een korte nacht. 

De dag nadien:

Om 8 uur ben ik al weer wakker. We spreken ergens af met Janik om een koffietje te drinken en om wat bij te praten. Hij was in 19 uur binnen en had heel goed gelopen. Zelf ging het wel redelijk maar zo stijf was ik nog nooit geweest. In de voormiddag wandelen we nog wat rond en probeer ik in beweging te blijven, maar tegen de middag ging mijn licht uit en heb ik enkele uren op mijn bed gelegen. Mijn maag draaide drie keer rond en ik kreeg geen hap meer binnen. Vermoedelijk was de dubbele expresso van ’s ochtends geen goed idee. Ik wachtte tot mijn maag beter was en ’s avonds zijn we in Chamonix op een terrasje nog gaan eten terwijl naast ons de deelnemers aan de Duo étoile liepen. Heerlijk nagenieten.

Ik ben een hele week stijf geweest en had een jetlag van Lier tot in Tokio, maar stilaan komt de goesting terug en begin ik al te dromen, te dromen van de CCC (UTMB). Da’s 100 Km en 6000 D+ in Chamonix en noemt men wel de kleine UTMB omdat je “slechts” de laatste 100 km loopt van de 170 km.

Nu heb ik al voldoende punten voor de CCC in 2019 en wie weet geraak ik dan ook aan voldoende punten om in 2020 een deelname aan de UTMB te overwegen. Op dromen staan geen grenzen…

Speciale dank aan mijn begeleider Ludo die me overal gevolgd is en die er op de Mont Blanc voor ons een onvergetelijk avontuur van heeft gemaakt!! Merci Ludo!!!

 

Mijn materiaal tijdens deze trailrun:

Marathon Du Mont Blanc 90k 2018 L 2 3